{"id":1299,"date":"2025-12-08T19:38:25","date_gmt":"2025-12-08T19:38:25","guid":{"rendered":"https:\/\/sy-ataraxia.nl\/?p=1299"},"modified":"2025-12-08T20:18:57","modified_gmt":"2025-12-08T20:18:57","slug":"samos-3-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/sy-ataraxia.nl\/?p=1299","title":{"rendered":"Thuiskomen"},"content":{"rendered":"\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Pezonta voor mezelf<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Met een backback op mijn rug, een rugtas op mijn buik en een Albert Heijntas vol boeken tussen mijn voeten geef ik voorzichtig gas. \u201cZelfvertrouwen\u201d, mompel ik mezelf bemoedigend toe, terwijl ik uit mijn ooghoek de wenkbrauw van de verhuurder steeds verder omhoog zie gaan. Aarzelend komt de 50cc scooter op gang, en met het zwalkende kielzog van een beschonken zeeman rij ik de parkeerplaats af. De opgetrokken wenkbrauw maakt plaats voor een brede glimlach en een opgestoken hand.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/section>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Het hele werkseizoen vloog en voer ik van hot naar her: ik zeilde met mijn vaste Italiaanse 50-voeter van Lefkas naar de Peloponnesos, bracht met twee vrienden een aluminium 40-voeter van Tenerife naar Galici\u00eb<\/a>, bezocht familie (en de boekwinkel) in Nederland, voer een rondje Zakynthos met diezelfde Italiaanse 50-voeter en monsterde tot slot voor een paar weken aan op Cherokee<\/a>, van Galici\u00eb tot Lissabon, slalommend tussen orka\u2019s en vroege najaarsstormen.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Nu ben ik na vijf maanden zwerven weer terug op het thuishonk dat momenteel op Leros ligt, met tassen vol verhalen -letterlijk \u00e9n figuurlijk. Maar het klinkt misschien gek: ik kan niet wachten om met mijn varend thuis weer verder te zwerven, meer te zien van de Dodecanesos, en verder te schrijven aan mijn eigen verhaal.<\/p>

<\/p>

<\/p>

<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
Dirty sanding<\/h5>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Maar zover is het nog niet. Toen ik Trixie vijf maanden geleden op de kant zette, viel het me op dat er grote delen van de verflaag op het onderwaterschip afgebladderd waren. Ik wijtte dat aan mijn eigen ongeduld tijdens de vorige schilderbeurt: toen was het winter, en waarschijnlijk was ik onzorgvuldig met het voorbereiden en de tussentijdse droogtijd van de 6 lagen epoxy. Dus moet er nu een boel opnieuw, en om het goed te maken met mezelf heb ik besloten het grondig aan te pakken.<\/p>

<\/p>

<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"roest\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Dat moet beter<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Zodoende sta ik zondagmorgen ingepakt in een volgelaatsmasker, capuchon, handschoenen en gehoorbescherming de oude rommel van mijn kiel te stralen. \u201cLady!\u201d, hoor ik opeens iemand achter me brullen. \u201cYou cannot do that!\u201d. Onmiddellijk voel ik de recalcitrantie in mezelf naar boven borrelen. Ik zet mijn machine uit, mijn koptelefoon af, mijn hakken alvast in het zand. Maar als ik fronsend omkijk lijkt de barse beveiliger gewoon een aardige Griek, die zonder te brullen nu eenmaal niet boven mijn kabaal uit kwam. Hij legt uit dat de rondvliegende stof- en staaldeeltjes ondanks mijn stofzuiger op de net gepolijste Swans en Hallberg-Rassy\u2019s terechtkomen, en dat ik voor dit soort klussen daarom in de straalzone van de werf terecht kan. Ik kan hem geen ongelijk geven, dus gaan mijn hakken uit het zand en mijn machines weer aan boord.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t<\/section>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"\"\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t
Klaar voor de klus<\/figcaption>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/figure>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

De volgende ochtend brengt de kraan me naar mijn nieuwe plek, tussen roestig staal, vergane glorie en motoronderdelen uit de jaren \u201970. Ik voel me er meteen thuis. Lang duurt het niet voordat ik in het klusritme terug ben: \u2019s ochtends een ronde stralen en schilderen, dan een middagpauze aan het strand op scooterafstand, \u2019s middags een tweede ronde, \u2019s avonds een warme douche en -jawel!- vrije tijd. Het is doorwerken, maar \u00e9cht buffelen wordt het niet: ik heb mezelf ervan kunnen weerhouden om meer dan \u00e9\u00e9n klus tegelijk te doen. Dat is ook niet meer nodig: de klussenlijst is weliswaar nog steeds oneindig, maar op dat verfsysteem na is Trixie toch vaarklaar.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t