Historie

Ataraxía werd in 1976 als casco gebouwd en geleverd door een scheepswerf in Woubrugge, als een verlengde versie van de Wibo 820. De eerste eigenaar timmerde in vier jaar tijd eigenhandig een robuust houten interieur, waarna ze in 1980 te water ging als ‘Catalina’. De eigenaar moet gedroomd hebben van open water, want er was toen al een sextant aan boord: overbodig als je van plan bent op de plassen te blijven varen. Dat die droom nooit waar werd, lag er misschien aan dat de Catalina wat te groot was: zijn hobby van modelbouw kreeg uiteindelijk voorrang.

‘Catalina’ werd verkocht aan een Duits stel dat er zes jaar voor uittrok om met haar de wereld rond te zeilen. Maar zoals dat gaat: na bijna twee jaar lag ze nog steeds in Duitsland, wachtend op dat moment van ‘af-zijn’ dat nooit komt. Met de naderende winter in de rug vertrokken ze uiteindelijk via de Franse kanalen naar de Middellandse zee. In de winter gingen de voorbereidingen gestaag verder in Spanje.

Spanje is prachtig en op de Middellandse Zee is het goed varen. Geen wonder dat al snel het besluit kwam om ‘de wereld rond’ te vervangen door ‘de wereld in’. Via de Balearen en Sardinië ging het meanderend oostwaarts. Ook toen de zes jaar verlof erop zaten bleef de boot de vaste bestemming voor lange zomervakanties van zwerven over zee. Tunesië, Griekenland, Cyprus en Turkije… in meer dan dertig jaar tijd zagen boot en bewoners heel wat van de wereld, die om hen heen geleidelijk veranderde. “Wij zijn geen zeilers”, zeggen ze zelf, “gewoon mensen die proberen niet te zinken”. Een mooie metafoor voor het leven zelf.

Met goed onderhoud kun je een boot in vijfendertig jaar tijd tegen veroudering beschermen, maar een mensenlichaam is niet bestand tegen de tijd. Gezondheidsproblemen zorgden ervoor dat er vanaf 2016 niet meer met de Catalina gezeild werd. En door de wereldwijde gezondheidscrisis stond ze vanaf 2018 ongebruikt op de kant, waar de tijd langzaam grip op haar kreeg.

Tot iemand met een rare voorliefde voor kleine, Nederlandse, stalen boten haar in het najaar van 2022 kwam bekijken. Toegegeven: ze had wat roestplekken op het dek, de uitrusting was verouderd, ze was toe aan een verfbeurt en het interieur kon een opfrisbeurt gebruiken, maar als je haar tussen je wimpers door bekeek, zag je toch een robuust en betrouwbaar scheepje met verrassend veel ruimte voor haar bescheiden lengte.

Ze verdient een tweede leven, met een derde eigenaar die haar weer mee uit zeilen neemt. Of neemt zij mij mee uit zeilen? Hoe dan ook: we zullen proberen niet te zinken.