De kunst van het vertragen
Deze winter keek ik bij de Grieken de kunst van het vertragen af. Tussen panagiri’s, zeilersbarbecues en een borrelende vulkaan in gleed het leven in een lagere versnelling.
Deze winter keek ik bij de Grieken de kunst van het vertragen af. Tussen panagiri’s, zeilersbarbecues en een borrelende vulkaan in gleed het leven in een lagere versnelling.
Na een enerverend werkseizoen op zee, op grotere boten met groter gezelschap, is het bij thuiskomst op Trixie wel weer even wennen.
Met twee vrienden vaar ik een mooie 40-voeter over van Tenerife naar Galicië. 1000 mijl over de oceaan in een rechte lijn, maar met harde tegenwind is het een stukkie langer opkruisen…
Het heeft me tien jaar gekost, maar eindelijk laat ik het anker van mijn zeilboot ‘Ataraxía’ zakken in het zand van Samos. Een kleine ode aan Epicurus.
In twee lange etappes varen we dwars door de Cycladen, op de vlucht voor een teveel aan wind. En wát voor vlucht!
Vanaf de roemruchte kaap Malea varen we naar Monemvasia, waar Zephyros het voorjaar tevoorschijn heeft getoverd. Daarna via vrienden in Vivari door naar de Cycladen… of toch niet?
Aan de zuidkant van de Peloponnesos liggen twee roemruchte kapen: Matapan en Malea. Lukt het om ze allebei te ronden?
De Venetianen drukten door de jaren heen en belangrijke stempel op de handelsroutes tussen west en Oost. Dat is nog steeds te zien!
Amper ben ik in Pylos aangekomen of ik wil alweer vertrekken. Niets ten nadele van de ontvangst in Pylos, maar ik heb een geschiedenis met deze plek.