Het jaar nadert zijn einde en de Griekse winter laat zich van zijn beste kant zien. Of moet ik zeggen dat hij zich juist helemaal niet laat zien? ’s Ochtends ligt het dek vol met dikke druppels dauw, maar zodra de zon boven de heuvels uitkruipt begint er weer een nieuwe zachte nazomerdag. Ideaal klusweer: warm genoeg voor een t-shirt, maar niet te warm voor beschermende kleding. Ik heb de illusie van gestructureerd werken losgelaten en beweeg me lukraak door de inmiddels dertien-pagina’s-tellende klussenlijst, die nog altijd exponentieel groeit. Ieder project dat ik start is namelijk een tijdje leuk, totdat ik niet de goede schroeven in huis heb (en dus wéér naar Maria moet rijden, die pas om 4 uur open gaat), de ondergrond nét iets krom blijkt (waardoor ik die kaarsrechte steun voor de watertank nooit op z’n plek kan krijgen), of het touwtje dat ik aan de kabel had gebonden weer eens losraakt (waardoor ik de kabel nu moet duwen in plaats van trekken, wat natuurlijk niet lukt). Dus start ik steeds als ik vastloop weer iets nieuws, om de moed erin te houden. Ervaring leert dat dat vastgelopen probleem een andere keer wel weer loskomt als mijn koppigheid de overhand neemt.
Het is een zooitje aan boord: de motor staat onder de eettafel, de elektradraden hangen uit het plafond, het instrumentenpaneel is gedemonteerd en op het achterdek ligt een grote hoop met oude kabels die ik rigoureus uit de boot heb verwijderd. Omdat ik van restjes hout een nieuwe plank in het ruim heb getimmerd (daar moet straks de compressor van de koelkast op) zit alles onder het zaagsel, en omdat ik bezig ben met het aanleggen van nieuwe elektra ligt overal confetti van gestripte kabelhuls. Op sommige dagen schiet ik geen moer op, op andere dagen sla ik spijkers met koppen en intussen zeilt de decembermaand haast onopgemerkt voorbij.
Jingle Bells
Omdat het bijna kerst is, sluit ik me aan bij een groep ‘carolling enthusiasts’ in Lefkas. Samen zingen heb ik de afgelopen jaren ontzettend gemist. In Nederland heb ik mijn hart opgehaald aan sinterklaasliedjes, want ik heb goddank neefjes en nichtjes die die traditie ontzettend serieus nemen. Nu val ik met mijn neus in de boter en kan ik van paardenvoetjes in één moeite door naar rendierneuzen. De organisatie is zo wijs geweest een stapeltje tekstboekjes te laten drukken, en hoewel ik de helft van de tijd eigenlijk niet goed begrijp wát ik precies zing (het Britse equivalent van ‘makke staart U wilt geraas’), is mijn kennis van carolling hits gelukkig groot genoeg om me er doorheen te bluffen. Één repetitie is genoeg en de dag voor kerst verzamelen we met een groep van zo’n twintig zangers bij de grote kerstboom op het centrale plein van Lefkas. Naast me staat een wat oudere Brit, die op het laatste moment is aangehaakt. Hij heeft wat moeite om de juiste pagina in het liedboek te vinden, maar nog vóór ik hem kan helpen klapt hij het boek dicht, gooit het over zijn schouder en begint van onder zijn grijze baard te zingen. Een adembenemende bas, de tekst kent hij foutloos uit zijn hoofd en hij improviseert er en passant een tweede stem bij. Het kan niet missen: dit is de kerstman Zelf.
Kerstdiners
Kerst is natuurlijk niet compleet zonder kerstdiner, en hoewel ik nooit zo’n kerstfanaat ben geweest besluit ik om alle overwinteraars op de werf (bestaande uit mezelf, Marco en zeven katten) uit te nodigen aan de kerstdis. Het is wat omslachtig zonder stromend water en alleen een éénpitsgasstel, maar mijn moeders recept voor Hachée uit de oven biedt uitkomst. Een plastic beker van ikea doet dienst als stamppotstamper en met wat improviseren lukt het me om een beetje kerstsfeer tevoorschijn te toveren tussen de puinhopen van mijn verbouwing.
Ook de zeilersbarbecue wordt natuurlijk omgetoverd tot kerstlunch, met glühwein, pasta van de barbecue met zeevruchten, verkoolde kip, een eindeloze hoeveelheid huzarensalade en meer bread pudding, fruit cake en mince pies dan zelfs de hongerigste bootwerker ooit op kan. De zon staat uitbundig te schijnen en misschien is het de glühwein, maar als ik om me heen kijk naar dit zooitje zeilers word ik ook van binnen warm. Surrogaatfamilie, zéker tijdens de feestdagen.
2022
Oud en nieuw is hét moment om terug te kijken en te reflecteren op het afgelopen jaar. Een veelbewogen jaar: de vorige jaarwisseling was ik ook in Nidri, maar sindsdien is er veel gebeurd. De winter maanden bracht ik alleen door, in mijn eentje op de Vrijstaat. Dat vond ik misschien een beetje té fijn, want in april verloor ik (alsof ik erom gevraagd had) eerst mijn besnorde scheepsmaat, daarna mijn partner en tot slot ‘mijn’ boot.
Toch kwam er geen wanhoop en geen zwart gat. In tegendeel: alsof er iemand boven zat te schuiven kwam het één na het ander op mijn pad. In april kon ik mee met een delivery van een stalen kits van Engeland naar Athene, daarna schipperde ik een paar weken Engelse flottieljes tegen een fatsoenlijk loon, werd ingehuurd als charterschipper vanuit Kefalonia en voer drie weken als privéschipper op het luxe jacht van een excentrieke Italiaan, die het liefst naakt op zijn goudkleurige luchtbed ronddreef. Daarna kon ik mee als wachtleider op een Biskaje-overtocht met de Cherokee en toen ik terugkwam in Griekenland was daar opeens mijn nieuwe boot, die me voor 1 euro in de schoot geworpen werd. Ik haalde mijn Yacht Master Offshore in Aegina (al was ik na 48 uur examen doen meer dood dan levend) en verhuisde daarna mijn hele oude leven naar mijn nieuwe boot, die me sindsdien met de dag meer begint te bevallen. Het was een jaar met dieptepunten, maar met nog meer hoogtepunten en vooral ook ontzettend veel fantastisch lieve mensen. Het was al met al een gezegend jaar, en ik heb mezelf nog nooit zó vaak gelukkig geprezen als in 2022.
Driekoningen
Waar oud & nieuw in Nederland vooral ook een lange feestloze periode inluidt, houden de feestdagen in Griekenland pas op na de viering van driekoningen (θεοφάνεια). Jong en oud verzamelen zich in hun beste zondagse goed rondom de haven in Lefkas. Op elke straathoek staat een verkoper te leuren met trosjes sinaasappels, per drie samengebonden in een netje aan een lang kleurig lint. De prijs hangt samen met je beheersing van het Grieks. Hoewel ik eigenlijk best weet hoe ik ‘vijf euro is te duur, sukkel’ moet zeggen, raakt mijn tong nog steeds in de knoop als ik Grieks probeer te spreken, dus betaal ik het volle pond. Even later kondigt de harmonie de komst van de priester aan. Ernstige blikken, helmen ietsje scheef op het hoofd, de muziek íets uit de maat, en af en toe een tuba die een flinke valse noot tettert: mijn dag kan nu al niet meer stuk, en het feest moet nog beginnen!
De priester neemt plaats op het podium aan het water en begint een lang verhaal waarvan ik geen woord versta. Zeven jongemannen maken zich op om in het water te springen. Het publiek dat rondom de haven aan de kade staat wacht gespannen op wat komen gaat en houdt de camera’s in de aanslag. Het idee is dat de priester een gezegend kruis in het water gooit, om daarmee het water te zegenen. De jongens duiken het kruis weer op: wie het eerst is, wordt na afloop nog eens persoonlijk door de priester gezegend.
De jongens staan klaar om te duiken, de priester houdt het kruis de lucht in, de camera’s gaan omhoog, maar… precies op het moment suprême vaart een man in een speedboot voor het podium langs, met zijn camera paraat. Híj zit eerste rang, maar voor de mensen op de kade blokkeert hij het uitzicht. Om me heen wordt eerst gemopperd en gebromd, daarna gefloten, vervolgens wild met de armen gezwaaid…. “Hééé Malakáá!!!” brult de man naast me vanuit zijn tenen en dán pas heeft de man met de speedboot in de gaten dat er zo’n honderd mensen zijn bloed wel kunnen drinken. “Als ik mijn zondagse pak niet aanhad, zou ik ‘m persoonlijk verzuipen!”, hoor ik een vrouw naast me zeggen.
Inmiddels is het kruis opgevist en staat iedereen weer op de
kant. De priester wenst iedereen een gezegend nieuwjaar en geeft ook de winnaar zijn zegen. Het voetvolk dat achterblijft rest niets anders dan het gezegende zeewater, maar omdat dat (zeker in de haven) niet te zuipen is, heb je die sinaasappels nodig. Die doop je aan het lange lint vanaf
de kade in het water, zodat ook je sinaasappels gezegend zijn. En als je die dan opeet….
Bij thuiskomst hang ik mijn sinaasappels aan de giek van Ataraxía. Dat ook 2023 voor iedereen een gezegend jaar mag worden!
Heerlijk om te lezen wat je allemaal doet!
Hartelijke groeten, Jacqueline Evers
Sailing Loveworkx
Leuk jouw verhalen en avonturen. Houd vol en geniet !
Wat weer een heerlijk verhaal, zit echt mee te genieten. Veel geluk dit nieuwe jaar.
Anne, het wordt mijns inziens tijd om maar eens uit te zien naar een uitgever, zodat nog veel meer mensen van jouw prachtige verhalen kunnen genieten. Wij wensen jou een heel mooi 2023 toe.
Mooi dat je eenieder een gezegend jaar toewenst, dat gaat veel verder dan een gelukkig nieuwjaar. Voor jou ook een gezegend jaar, dat je gezond mag blijven en je doelen mag halen.
Groeten uit Hierden
Wat een avontuur prachtig om te lezen
Wat een dikke dikke glimlach krijg ik bij je verhaal. Winter in Nidri is gewoon leuk, in tegenstelling wat sommige locals me vorig jaar zeiden. Blij dat je het nog steeds ziet zitten! Ondanks de onzettend herkenbare momenten van…..even door met iets anders als het ene je niet lukt. Want JA!!!! Als je projectjes even loslaat, dan vormt zich uiteindelijk de oplossing vanzelf….is mijn ervaring.
Jij komt er wel, geen twijfel mogelijk!
Prachtig jaar gewenst voor jullie beiden, jij en je lieve boot.