“Weer of geen weer”: nadat de winter zich in februari uitvoerig van alle kanten heeft laten bekijken met regen, wind, sneeuw en kou, breekt aan het einde van de kortste maand een periode aan van ‘geen weer’. Geen harde wind, geen stortbuien en geen nachtvorst, maar ook nog geen lentezon, geen stralend blauwe lucht en geen zachte voorjaarsbries. Het lijkt alsof de wereld tot stilstand is gekomen, alsof de aarde in haar baan om de zon is blijven hangen en nu stationair rondjes draait om haar eigen as. De dagen veranderen onopgemerkt in nieuwe dagen die allemaal hetzelfde zijn en sprekend lijken op de dag van gisteren. Zouden Zeus en zijn kompanen op de Olympus ons soms vergeten zijn?
Met mijn verbouwing lijkt hetzelfde aan de hand te zijn. De klussenlijst van lopende projecten is veranderd in een lijst ‘alleen-nog-evens’ die ondanks dagenlang gepruts en gepeuter maar niet korter wil worden. Ik ben kind aan huis bij de ijzerwarenzaak voor dat missende maatje slangenklem, die specifieke schroef en dat ene ontbrekende boutje om de laatste hand te leggen aan zo’n beetje alles, maar het wil niet vlotten. Alsof de motor achter mijn verbouwing niet genoeg compressie heeft om kracht te leveren. En omdat ik natuurlijk zélf die motor ben, probeer ik mezelf weer aan de praat te krijgen.
Lijst der lijsten
Voor de tigtigste keer dit jaar ruim ik de hele boot grondig op, voor een momentje van overzicht en rust. Met een poes op schoot (er is er altijd wel één beschikbaar) en een kop koffie in mijn hand blader ik door mijn klussenboekje dat ik in oktober kocht. Boodschappenlijstjes, to-do-lijstjes, inventarisatielijstjes en lijstjes van afmetingen van het halve interieur: geen proza dat de verbeelding prikkelt. Mijn ogen glijden over de projectenlijst die ik neerpende voordat ik begon, en waar ik 20 projecten opschreef waarvan ik toen al wist dat ze elk bestonden uit een eindeloze klussenlijst. De lijst der lijsten, zegmaar. Verbaasd stel ik vast dat er van die twintig projecten zowaar een stuk of tien (op wat klein ijzerwerk na) zijn afgerond: de kledingkast is af, de watertank is verplaatst, de nieuwe accu’s zijn geïnstalleerd, de elektra is herzien, de koelkast koelt, de wc staat op z’n plek, het kurk op de wanden is uit het zicht verdwenen, het motorruim is opnieuw geschilderd en ik heb tegenwoordig een heuse tweepitter om op te koken.
Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:8.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:105%; mso-pagination:widow-orphan; text-autospace:ideograph-other; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri",sans-serif; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;}
Mediteren kun je leren?
Toch wil mijn hoofd niet stoppen met tollen van wat er nog gebeuren moet. Kijkend naar mijn schootkat, die in opgerolde tevredenheid ligt te spinnen, besluit ik me nog maar eens te wagen aan een poging tot meditatie. Op advies van een goede vriend volg ik een online meditatieoefening, met een stem die me vertelt wat te doen. Comfortabel gaan zitten, ogen dicht, aandacht naar mijn ademhaling. Ik probeer de stem te gehoorzamen: proberen niet te denken, als mijn hoofd afdwaalt naar gedachten, de aandacht zachtjes terugbrengen naar de ademhaling.
Er gebeurt wat er altijd gebeurt: ik vraag me af of “In…. Uit…” ook telt als gedachte, want wat zijn die woorden in mijn hoofd anders, als het geen gedachten zijn? Ik betrap mezelf erop dat die afweging in ieder geval een gedachte is en probeer daar dus onmiddellijk, maar zachtjes mee op te houden. “In… Uit…”, daar moet die stem het maar mee doen. De beweging in mijn middenrif doet me onwillekeurig denken aan het trage deinen van de zee. Haar “Op… Neer…” lijkt verdacht veel op mijn “In… Uit…”, en er is niets mooiers dan op je rug op het voordek liggen en je eigen ademhaling laten samenvallen met die van de zee. “Op… Uit… In… Neer…”. Ik zie mezelf met Ataraxía door het water glijden, tegen een hemel vol met weer: een zachte voorjaarsbries, met witgouden zonnestralen van achter een bollend zeil. Het dek staat strak in de lak, haar nieuwe zeilen zijn helderwit en aan boord is alles netjes en fris. Is dit een gedachte?
Het doet er niet meer toe, want de chaos in mijn hoofd verdampt en ik weet opeens precies wat er gebeuren moet. Die boot moet klaar zijn om te varen als straks de lente aanbreekt, en een kledingkast of een gordijntje meer of minder doen er daarbij niet toe. Het schilderwerk buiten moet af, de lasser moet komen, de motor moet terug op z’n plek, de lijnen moeten worden vervangen…
Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:8.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:105%; mso-pagination:widow-orphan; text-autospace:ideograph-other; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri",sans-serif; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;}
Naar buiten
Ik drink in één teug mijn koffie op en sta met twee tellen buiten. Ongeduldig peuter ik alle touwtjes van los en trek even later met een theatraal gebaar het grote dekzeil van mijn boot. Daarna gooi ik alles dat zich in de loop der tijd aan dek verzameld heeft met een grote boog op de snelgroeiende berg rommel beneden. Als ik ook alle spullen onder de boot heb gereorganiseerd voelt het of ik plotseling een stuk vrijer kan ademhalen. Na al die maanden schuilen onder een dekzeil heb ik eindelijk weer een boot met zeezicht.
In oktober heb ik het dek grotendeels kaal gehaald en een begin gemaakt met een nieuw verfsysteem. Maar voordat ik die klus kan afmaken wil ik eerst de ramen vervangen, want die zijn na al die jaren dof en gebarsten. De plexiglas-specialist heeft de oude ramen als mal nodig om nieuwe ramen van polycarbonaat voor me te maken, dus schroef ik geduldig alle boutjes los en pulk de dikke klodders kit los. Nu kan ik de roestige plekjes onder de raamlijsten ook meteen aanpakken en kan het binnen lekker doorwaaien. Laat het voorjaar maar komen!
Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:8.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:105%; mso-pagination:widow-orphan; text-autospace:ideograph-other; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri",sans-serif; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;}
Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:8.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:105%; mso-pagination:widow-orphan; text-autospace:ideograph-other; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri",sans-serif; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;}
Maart roert z’n staart
Maar Zeus heeft mij vanaf de Olympus tandenkarsend zitten begluren en duldt mijn hoogmoed niet. De volgende dag trekt hij alle registers open en komen. De buien komen in een vrolijke polonaise over en de hagelstenen stuiteren door het gangboord. Het plastic dat ik provisorisch op mijn verwijderde ramen had geplakt begeeft het al snel, waardoor het water nu meedogenloos mijn pasgeverfde interieur binnen gutst. Ik probeer met handdoeken en dweilen de dijkdoorbraak te stoppen, maar zie het water koppig de bilge in stromen. “Genade!”, roep ik naar het zenith, terwijl ik koortsachtig op zoek ga naar mijn dekzeil, dat beneden in de modder ligt. Na een hoop gehannes en gesjor zit het ding weer op z’n plek, zodat het tenminste weer op kan houden met regenen.
Ik heb mijn lesje geleerd en buig mijn hoofd nederig voor de maartse buien van de Olympiërs. Ze hebben ergens wel gelijk: ik mag dan wel naar buiten willen, maar binnen is de klus nog niet geklaard. Nu de elektra vervangen is, de wanden netjes zijn afgewerkt en geschilderd, het eengatspisstel en het tweepitsgasstel zijn geplaatst en de nieuwe kledingkast af is, rest mij nog een laatste grote klus aan het interieur.
Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:8.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:105%; mso-pagination:widow-orphan; text-autospace:ideograph-other; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri",sans-serif; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;}
Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:8.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:105%; mso-pagination:widow-orphan; text-autospace:ideograph-other; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri",sans-serif; mso-bidi-font-family:Arial; mso-fareast-language:EN-US;}
Van groen naar blauw
Ik heb een associatief brein dat te pas en te onpas met liedjes op de proppen komt. Ik kan niet in de mast klimmen zonder twee dagen “daar was laatst een meisje loos” te zingen, op wasdag volgt steevast “alles in de wind” en iedere keer dat ik mijn zeven zwerfkatten tel blijft het liedje van “de zevensprong” hardnekkig hangen. Zodoende zorgt mijn boerenkoolkleurige banken ervoor dat ik al vier maanden “in een groen-groen-groen-groen knolle-knolleland” herhaal en het drijft me zo langzamerhand tot waanzin. Tijd om ze samen met mijn hutspotkleurige matrassen naar het afval te verwijzen en mijn naaimachine van stal te halen.
Bij een zaak in Lefkas koop ik drie grote stukken dik en
stevig schuimrubber. Met het scherpste keukenmes dat ik heb ga ik aan de slag en snij ik met de oude kussens als model de grote platen op maat. De enorme lap blauwe interieurstof die ik uit Nederland heb meegenomen knip ik als het buiten droog is op maat, want in mijn kleine kajuit zijn de meters stof lastig te hanteren. Eerder dit jaar kocht ik van een andere zeiler een zo goed als nieuwe naaimachine, die zich nu makkelijk terugverdient. Avond aan avond naai ik kussenhoezen, twaalf in totaal. Daarna maak ik van matrastoppers en een bedsprei van ikea matrashoezen voor mijn bed in de voorpunt. Ik word gelukkig bijgestaan door mijn besnorde assistent, die enthousiast de loszittende draadjes vangt en mijn nieuwe bekleding aan de befaamde krabpaaltest onderwerpt. Ik ben blij dat ik gekozen heb voor de sterkste stof die ik kon vinden… Als alles af is en op zijn plek ligt ziet het interieur er opeens heel anders uit. Ik betrap mezelf erop dat ik onwillekeurig begin te neuriën: “Weet je nog die keer in de lente, we liepen door de stàààd”…
Prachtig verhaal weer! Dankjewel. Wens je geweldige zeilreizen toe!
Heerlijk, om die positieve verhalen van je te lezen, wat een inzet en doorzettingsvermogen! In april ga ik in Preveza weer aan mijn project (je) bezig, maar mede dankzij jou verhalen heb ik er veel zin in! Dank en hartelijke groet!
We schijnen beiden in een parallel universum te leven! Wat jij hier beschrijft, het weer, onrust, interieur, is precies de situatie waar ik in zit, tot aan het naaimachine toe!
“Doorgaan…., we zullen doorgaan…” is het lied van de dag. Later lachen we erom….
Frans, op s/y Hera
Wat een heerlijk verhaal en wat ziet de boot ervan binnen alweer goed uit! Zo benieuwd naar verslag ban jouw eerste lente vaartje
Eengatspisstel tweepitsgasstel, literair toppertje! Geweldig hoe je schrijft! Ik lees je bericht meteen bij binnenkomst op de mail! Fantastisch je zelfredzaamheid en creatieve initiatieven! Ik weet hoe het is en zit in ‘hetzelfde schuitje, letterlijk maar dan ‘gewoon ‘ in NL, ik wacht op het moment dat je verteld dat het zeil bolt, boven je vers gelakte dek!
Goed bezig
Ik hoop dat je binnenkort kan beginnen zeilen
Superleuk leuk geschreven.
Ik heb zo’n respect voor je! Af en toe een dip en dan ineens gewoon weer doorgaan. Het lijkt bijna op een oceaanoversteek. Je doel komt steeds dichter bij!
Wat een metamorfose! En dank je wel hoor, nu zing ik de komende dagen ook “Alles in de wind” 🙂
Hallo Anne,
Wat leuk weer om te lezen.
De boot wordt elke keer weer mooier.
Hopelijk komt er snel goed weer om buiten aan te pakken.
Succes.
Groet Marijke
Daar was laatst een meisje Goos ^_^
Je energie en doorzettings vermogen is bewonderingswaardig. Mooi gedaan hoor.
Ons eerste kajuitzeiljacht was ook een stalen Wibo, dus akties zijn zeer bekend. Toppie, misschien zien we elkaar binnenkort weer, gaan met een maand de Ionische zee op.
Wow, Anne wat ben ik weer onder de indruk. Of het nu goed schrijven, naaien, koken en bakken (zelf mogen proeven!), gitaar spelen en zingen is -nog even los van de technische kant-, alles lukt je. Maar vooral voor je instelling neem ik mijn petje af. Zing maar gauw ‘schuitje varen’, helpt wellicht
Groetjes en tot in april?
Poeh Anne, zeilpetje af voor je doorzettingsvermogen en je vindingrijkheid.
Dan hebben wij het met Keros, één werf zuidelijker maar makkelijk: poetsen, antifouling , anodetje hier, dekdoorvoertje daar;
Ik beloof dat ik niet meer zal klagen over “al het werk” dat we aan Keros (voorheen Creo) hebben. Respect!
Heerlijk mooi blauw 🙂 Fijn! En gefeliciteerd 🙂 heel veel knuffels van Janijs en mij, fijn om te lezen weer. (en groetjes van de mannen hier ook natuurlijk)
Respect voor hoe je de dingen aanpakt en uitvoert. Veel lef hebben en gewoon doen.
Volg je met groot plezier. Hopelijk snel te water en varen met die bak!
Het wordt echt prachtig. Ongelooflijk! Je bent van alle markten thuis en niet in de laatste plaats, een begenadigd schrijfster.
En hey, waag het niet om, als je klaar bent, meteen weg te varen naar de andere kant van de wereld! Ik wil Ataraxia wel zien hoor! En…een paar mooie dronebeelden verdienen zij en jij ook wel :-D.
Weer prachtig proza! Dit is echt een uitblinker:
“eengatspisstel en het tweepitsgasstel “ Brava 👏
Prachtig verhaal, en onwijs leuk geschreven.
En al veel gedaan zeg.
Leuk telkens weer te lezen hoe jij de boot ‘onder handen’ neemt… Tof hoor !!
Prachtig zoals je de boot helemaal mooi maakt 💕 en helemaal van jou
Ongelofelijk knappe prestatie om deze Wibo weer vaarklaar te krijgen. Je bent een volhoudster! Heel veel zeil plezier!